DSM-5 και DSM-5-TR: Ένας πρακτικός οδηγός, αλλαγές και κλινική χρήση

Formarse » Educación » DSM-5 και DSM-5-TR: Ένας πρακτικός οδηγός, αλλαγές και κλινική χρήση

Το DSM είναι ο κορυφαίος κλινικός οδηγός αναφοράς για τη σύγχρονη ψυχική υγεία και η πέμπτη έκδοσή του, μαζί με το αναθεωρημένο κείμενο, σηματοδότησε μια καμπή στην κλινική πράξη. Με το DSM-5 (2013) και το DSM-5-TR (αναθεωρημένο κείμενο), η APA βελτίωσε τα κριτήρια, αναδιοργάνωσε τις κατηγορίες και ενημέρωσε τη διατύπωση ώστε η διάγνωση να ευθυγραμμίζεται με τα στοιχεία και τις κοινωνικοπολιτισμικές πραγματικότητες.

Αντί να αποτελεί ένα στατικό έγγραφο, το εγχειρίδιο έχει ενσωματώσει ουσιαστικές αλλαγές από το DSM-IV-TR. Από την εγκατάλειψη του πολυαξονικού συστήματος έως την συμπερίληψη της παρατεταμένης διαταραχής πένθους στο DSM-5-TR , ο στόχος ήταν η βελτίωση της διαγνωστικής ακρίβειας και η διευκόλυνση της σαφέστερης χρήσης από κλινικούς ιατρούς και ερευνητές.

Τι είναι το DSM-5 και σε τι χρησιμεύει;

Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) είναι ένας οδηγός που αναπτύχθηκε από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία και ορίζει κριτήρια και κωδικούς για την αναγνώριση, την ταξινόμηση και την επικοινωνία των ψυχικών διαταραχών μεταξύ των επαγγελματιών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι η κορυφαία αρχή για τη διάγνωση, την κλινική πρακτική , την ασφάλιση και την εγκληματολογία.

Δημοσιεύτηκε στις 18 Μαΐου 2013, η πέμπτη έκδοση αντικατέστησε το DSM-IV-TR (2000) και εγκαινίασε την αραβική αρίθμηση (DSM-5 αντί για V), επιπλέον του ότι σχεδιάστηκε ως ένα «ζωντανό έγγραφο» για να διευκολύνει περαιτέρω αναθεωρήσεις όπως αυτή του DSM-5-TR.

Το DSM-5 διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη: Μέρος Ι (Θέμα και Χρήση), Μέρος II (Κριτήρια και Κώδικες) και Μέρος III (Μέτρα και Αναδυόμενα Μοντέλα) . Περιλαμβάνει κατευθυντήριες γραμμές για κλινική και ιατροδικαστική χρήση, εναλλακτικές προτάσεις (π.χ., εννοιολόγηση προσωπικότητας), διαστατικά μέτρα και πολιτισμική διατύπωση.

Κύριες διαγνωστικές ομάδες του DSM‑5

Το εγχειρίδιο ομαδοποιεί τις διαταραχές ανά αναπτυξιακό στάδιο, συμπτωματολογία και κλινική πορεία. Οι κύριες ενότητες περιλαμβάνουν νευροαναπτυξιακές διαταραχές καθώς και συναισθηματικές, ψυχωσικές, αγχώδεις διαταραχές και πολλά άλλα.

• Νευροαναπτυξιακές διαταραχές.
• Φάσμα σχιζοφρένειας και άλλων ψυχωσικών διαταραχών.
• Διπολική διαταραχή και συναφείς διαταραχές.
• Καταθλιπτικές διαταραχές.
• Αγχώδεις διαταραχές.
• Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και συναφείς διαταραχές.
• Διαταραχές που σχετίζονται με τραύμα και στρες.
• Διασχιστικές διαταραχές.
• Διαταραχές σωματικών συμπτωμάτων και σχετικές διαταραχές.
• Διαταραχές σίτισης και πρόσληψης τροφής.
• Διαταραχές απέκκρισης.
• Διαταραχές ύπνου-αφύπνισης.
• Σεξουαλικές δυσλειτουργίες.
• Δυσφορία φύλου.
• Διαταραχές, διαταραχές ελέγχου παρορμήσεων και διαγωγής.
• Διαταραχές που σχετίζονται με ουσίες και διαταραχές εθισμού.
• Νευρογνωστικές διαταραχές.
• Διαταραχές προσωπικότητας.
• Παραφιλικές διαταραχές.
• Άλλες ψυχικές διαταραχές και άλλα προβλήματα που ενδέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο κλινικής προσοχής.

Από το DSM-IV-TR στο DSM-5: Βασικές αλλαγές ανά τομέα

Οι αλλαγές του 2013 δεν ήταν απλώς αισθητικές. Υπήρξαν μετεγκαταστάσεις, μετονομασίες, νέοι προσδιοριστές και προσαρμογές κριτηρίων που επηρέαζαν πολυάριθμες κατηγορίες.

Νευροανάπτυξη και επικοινωνία

Ο όρος «νοητική υστέρηση» έδωσε τη θέση του στη νοητική υστέρηση (διαταραχή νοητικής ανάπτυξης) . Στην επικοινωνία, η φωνολογική διαταραχή και ο τραυλισμός ενσωματώθηκαν στις διαταραχές επικοινωνίας (γλώσσα, ήχοι ομιλίας, ροή ομιλίας που εμφανίστηκε στην παιδική ηλικία και μια νέα κοινωνική ή πραγματολογική διαταραχή επικοινωνίας). Προστέθηκε μια υποκατηγορία κινητικών διαταραχών (συντονισμός, στερεότυπες κινήσεις και τικ όπως το σύνδρομο Τουρέτ).

Στο φάσμα του αυτισμού, το σύνδρομο Asperger, η αποδιοργανωτική διαταραχή παιδικής ηλικίας και η PDD-NOS ενοποιήθηκαν στις διαταραχές του φάσματος του αυτισμού, δίνοντας έμφαση σε μια διαστατική άποψη των συμπτωμάτων.

Φάσμα σχιζοφρένειας και ψυχωσικές διαταραχές

Όλοι οι υποτύποι σχιζοφρένειας (παρανοϊκός, αποδιοργανωμένος, κατατονικός, αδιαφοροποίητος και υπολειμματικός) αφαιρέθηκαν λόγω της χαμηλής κλινικής τους χρησιμότητας. Η σχιζοσυναισθηματική διαταραχή απαιτεί τουλάχιστον ένα μείζον επεισόδιο διάθεσης και το κριτήριο Α για τη σχιζοφρένεια να πληρούται τις περισσότερες φορές.

Έγινε αναθεώρηση της παραληρητικής διαταραχής και απορρόφηση της κοινής παραληρητικής διαταραχής. Η κατατονία απαιτεί πλέον 3 από τα 12 ψυχοκινητικά σημεία και μπορεί να λειτουργήσει ως προσδιοριστικός παράγοντας σε καταθλιπτικούς, διπολικούς και ψυχωτικούς ασθενείς ή να οφείλεται σε άλλη ιατρική πάθηση.

Διπολικότητα και καταθλιπτικές διαταραχές

Ο προσδιοριστής «με μικτά συμπτώματα» προστέθηκε στις διπολικές διαταραχές Ι, ΙΙ, στις μη καθορισμένες και στις μείζονες καταθλιπτικές διαταραχές. Η χρήση των συμπτωμάτων άγχους ως προσδιοριστή εισήχθη επίσης για τις διπολικές και καταθλιπτικές διαταραχές.

Στις καταθλιπτικές διαταραχές, ο αποκλεισμός για το πένθος αφαιρέθηκε από το DSM-IV, η διαταραχή διαταραγμένης ρύθμισης της διάθεσης ενσωματώθηκε για άτομα κάτω των 18 ετών, η προεμμηνορροϊκή δυσφορική διαταραχή αναγνωρίστηκε επίσημα και η δυσθυμία έγινε επίμονη καταθλιπτική διαταραχή.

Αγχώδεις διαταραχές

Η απαίτηση το άτομο να αναγνωρίζει τον φόβο ως υπερβολικό αφαιρέθηκε . Η ελάχιστη διάρκεια των έξι μηνών ισχύει πλέον για όλες τις ηλικίες. Η κρίση πανικού έγινε ένας εγκάρσιος προσδιοριστικός παράγοντας.

Η διαταραχή πανικού και η αγοραφοβία διαχωρίστηκαν και οι υποτύποι φοβιών έγιναν προσδιοριστές. Στο κοινωνικό άγχος, ο όρος «γενικευμένος» άλλαξε σε «μόνο επίδοση ». Το άγχος αποχωρισμού και η επιλεκτική αλαλία αναταξινομήθηκαν ως αγχώδεις διαταραχές.

Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και σχετικές διαταραχές

Δημιουργήθηκε ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο που περιλαμβάνει την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD), την συσσώρευση, την εκδορά , τις διαταραχές που προκαλούνται από ουσίες/φαρμακευτική αγωγή και τις διαταραχές που οφείλονται σε άλλες ιατρικές παθήσεις. Η τριχοτιλλομανία μεταφέρθηκε εδώ από τις διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων.

Η διαταραχή σωματικής δυσμορφίας περιελάμβανε επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές/νοητικές πράξεις και προσδιοριστές ενόρασης (καλές, κακές, απούσες/με παραληρητικές πεποιθήσεις). Ορίστηκαν άλλες συγκεκριμένες και μη καθορισμένες διαταραχές ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής και σχετικές διαταραχές.

Τραύμα και στρεσογόνοι παράγοντες

Η διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD) άλλαξε από 3 σε 4 ομάδες κριτηρίων, με συγκεκριμένα κριτήρια για παιδιά ≤6 ετών . Το κριτήριο Α προσαρμόστηκε και το Α2 (υποκειμενική συναισθηματική απόκριση) αφαιρέθηκε λόγω χαμηλής προγνωστικής εγκυρότητας.

Η διαταραχή αντιδραστικής προσκόλλησης και η διαταραχή κοινωνικής δέσμευσης χωρίς αναστολές διαχωρίστηκαν . Οι διαταραχές προσαρμογής επαναπροσδιορίστηκαν ως σύνδρομα αντίδρασης στο στρες.

Διασυνδετικοί

Η διαταραχή αποπροσωποποίησης έγινε διαταραχή αποπροσωποποίησης/αποπραγματοποίησης και η διασχιστική φούγκα έγινε προσδιοριστής για την αμνησία. Στη διασχιστική διαταραχή ταυτότητας, τα κριτήρια επεκτάθηκαν ώστε να περιλαμβάνουν φαινόμενα κατοχής και λειτουργικά νευρολογικά συμπτώματα, και η παρατηρησιμότητα των μεταβάσεων ταυτότητας έγινε σαφής.

Σωματικά και σχετικά συμπτώματα

Οι πρώην σωματόμορφες διαταραχές μετονομάστηκαν σε σωματικά συμπτώματα και συναφείς διαταραχές . Η σωματοποίηση και η αδιαφοροποίητη σωματόμορφη διαταραχή συγχωνεύθηκαν στη διαταραχή σωματικών συμπτωμάτων , η οποία εστιάζει περισσότερο στα θετικά συμπτώματα και στις συναφείς γνωστικές λειτουργίες/επιρροές/συμπεριφορές.

Προστέθηκαν ψυχολογικοί παράγοντες που επηρεάζουν άλλες ιατρικές παθήσεις και προσαρμόστηκαν τα κριτήρια για τη διαταραχή μετατροπής . Ο χρόνιος πόνος μπορεί να διαγνωστεί εντός αυτών των πλαισίων ή ως διαταραχή προσαρμογής.

Τροφή και πρόσληψη

Η πίκα και ο μηρυκασμός μπορούν να διαγνωστούν σε οποιαδήποτε ηλικία. Η διαταραχή υπερφαγίας αναγνωρίστηκε επίσημα και η απαιτούμενη συχνότητα για τη βουλιμία και την υπερφαγία άλλαξε σε ≥1 την εβδομάδα για 3 μήνες.

Στη νευρική ανορεξία, η απαίτηση για αμηνόρροια εξαλείφθηκε . Η «διαταραχή σίτισης βρεφικής/παιδικής ηλικίας» άλλαξε σε αποφευκτική/περιοριστική πρόσληψη τροφής με ευρύτερα κριτήρια.

Απέκκριση και άλλες αλλαγές ταξινόμησης

Σε ορισμένα τμήματα δεν υπήρξαν ουσιαστικές αλλαγές, αλλά οι παλιές κατηγορίες «παιδική ηλικία/πρώιμη παιδική ηλικία/εφηβεία» αναδιατάχθηκαν, με αρκετές να παραμένουν ως αυτόνομες κατηγορίες στο DSM-5.

Ύπνος-αφύπνιση

Οι κατηγορίες «διαταραχές ύπνου λόγω ψυχικής διαταραχής» ή «ιατρικής ασθένειας» εξαφανίστηκαν. Η πρωτοπαθής αϋπνία μετονομάστηκε σε διαταραχή αϋπνίας· η ναρκοληψία διαχωρίστηκε από τις άλλες υπερυπνίες.

Προστέθηκαν τρεις διαταραχές αναπνοής που σχετίζονται με τον ύπνο (αποφρακτική άπνοια/υπόπνοια ύπνου, κεντρική άπνοια ύπνου και υποαερισμός που σχετίζεται με τον ύπνο). Οι κιρκαδικοί ρυθμοί επεκτάθηκαν (τύπος προχωρημένου σταδίου, ακανόνιστος κύκλος ύπνου-αφύπνισης και μη 24ωρος κύκλος ύπνου-αφύπνισης) και αφαιρέθηκε το jet lag . Η συμπεριφορά ύπνου REM και το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών προστέθηκαν ως ξεχωριστές κατηγορίες.

Σεξουαλικές δυσλειτουργίες

Δημιουργήθηκαν δυσλειτουργίες που αφορούν το φύλο. Στις γυναίκες, η επιθυμία και η διέγερση συνδυάστηκαν στη διαταραχή γυναικείου σεξουαλικού ενδιαφέροντος/διέγερσης. Οι περισσότερες απαιτούν διάρκεια περίπου 6 μηνών και ακριβείς προσδιοριστές σοβαρότητας.

Προστέθηκε η διαταραχή γεννητικού-πυελικού πόνου/διείσδυσης (συγχώνευση δυσπαρευνίας και κολεοσπασμού) και αφαιρέθηκε η διαταραχή σεξουαλικής αποστροφής . Οι προσδιορισμοί απλοποιήθηκαν σε «δια βίου/επίκτητος» και «γενικευμένος/καταστατικός». Οι υποτύποι για ιατρικές ασθένειες ή ψυχολογικούς/μικτούς παράγοντες αφαιρέθηκαν.

Δυσφορία φύλου

Ο όρος «διαταραχή ταυτότητας φύλου» αντικαταστάθηκε από τον όρο « δυσφορία φύλου », με κριτήρια που βασίζονται σε αναπτυξιακά στάδια (παιδιά, έφηβοι και ενήλικες) και χωρίς υποτύπους που βασίζονται στον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Τα κριτήρια συνδυάστηκαν και ξαναγράφηκαν για να αντικατοπτρίζουν καλύτερα την εμπειρία, με στόχο τη μείωση του στιγματισμού και την ευθυγράμμιση της γλώσσας με την εξειδικευμένη βιβλιογραφία.

Διασπαστική συμπεριφορά, έλεγχος παρορμήσεων και συμπεριφορά

Συμπεριλήφθηκαν διαταραχές όπως η αντιθετική προκλητική διαταραχή και η διαταραχή διαγωγής . Από τις διαταραχές ελέγχου παρορμήσεων προήλθαν η διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή, η κλεπτομανία και η πυρομανία . Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας αναφέρθηκε σε αυτό το κεφάλαιο, καθώς και στην ενότητα για την προσωπικότητα.

Η αντιθετική προκλητική διαταραχή χαρακτηρίζεται από θυμό/ευερεθιστότητα, προκλητική στάση/διαφωνίες και εκδικητικότητα , με σημειώσεις σχετικά με τη συχνότητα και τη σοβαρότητα. Η διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή επιτρέπει τη διάγνωση από την ηλικία των 6 ετών χωρίς σωματικές εκρήξεις, με νέα κριτήρια για τη συχνότητα και τον λειτουργικό/νομικό αντίκτυπο.

Ουσίες και εθισμοί

Η κατάχρηση και η εξάρτηση ενοποιήθηκαν σε συγκεκριμένες διαταραχές χρήσης ουσιών, με την αφαίρεση των «επαναλαμβανόμενων νομικών προβλημάτων» και την προσθήκη της έντονης επιθυμίας . Η σοβαρότητα εξαρτιόταν από τον αριθμό των κριτηρίων που πληρούνταν.

Προστέθηκαν ο καπνός και ο παθολογικός τζόγος (ο τελευταίος στην ενότητα των εθισμών). Συμπεριλήφθηκαν κριτήρια για την αποχή από την κάνναβη και την καφεΐνη , προστέθηκαν νέοι προσδιοριστές ύφεσης και αφαιρέθηκε η διάγνωση της κατάχρησης πολλαπλών ουσιών (τώρα η/οι ουσία/ες έχουν καθοριστεί).

Νευρογνωστική

Οι προηγούμενες άνοιες και αμνησίες επαναπροσδιορίστηκαν ως μείζονες και ήπιες νευρογνωστικές διαταραχές , με σαφώς καθορισμένους γνωστικούς τομείς και κριτήρια που διαχωρίζονται ανάλογα με την αιτιολογία (συμπεριλαμβανομένων των μορφών που προκαλούνται από ουσίες/φαρμακευτική αγωγή και των μη καθορισμένων μορφών).

προσωπικότητα

Οι διαταραχές προσωπικότητας τοποθετήθηκαν στον ίδιο άξονα με άλλες ιατρικές διαταραχές και διαγνώσεις, διατηρώντας τους 10 κλασικούς τύπους . Η διαμάχη μεταξύ κατηγορικών και διαστατικών μοντέλων τονίστηκε λόγω της ετερογένειας και της συμπτωματικής επικάλυψης.

Παραφιλικά

Το εγχειρίδιο κάνει διάκριση μεταξύ παραφιλιών (συμπεριφορών) και παραφιλικών διαταραχών (όταν πληρούνται τα κριτήρια Α και εμφανίζονται αρνητικές συνέπειες Β). Προστέθηκαν οι προσδιοριστές « σε ελεγχόμενο περιβάλλον » και « σε πλήρη ύφεση ».

Κλινική χρήση: πότε χρησιμοποιείται, πώς αξιολογείται και τι να περιμένετε

Το DSM χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση συμπτωμάτων και συμπεριφορών σε ψυχολογικές και ψυχιατρικές διαβουλεύσεις, προκειμένου να τεθούν ακριβείς διαγνώσεις που καθοδηγούν τη θεραπεία.

Κατά τη διάρκεια της αξιολόγησης, ο επαγγελματίας ακολουθεί έναν κλινικό οδηγό βασισμένο στο εγχειρίδιο και συνδυάζει συνέντευξη, παρατήρηση και, εάν είναι σκόπιμο, ψυχομετρικά τεστ . Αναζητά γενικές πληροφορίες (τρόπος ζωής, πλαίσιο), αναλύει γνωστικές και συναισθηματικές αντιδράσεις και ανιχνεύει πιθανές φυσιολογικές αλλοιώσεις με ψυχολογική βάση.

Η διαδικασία συνήθως περιλαμβάνει μια συνέντευξη σε ένα άνετο περιβάλλον όπου διερευνώνται το ιστορικό, η πορεία, οι παράγοντες κινδύνου και η λειτουργικότητα . Μετά την αρχική αξιολόγηση, διατυπώνεται η διάγνωση και σχεδιάζονται τα επόμενα θεραπευτικά βήματα.

Οι διαγνωστικές συνεντεύξεις δεν ενέχουν κανέναν κίνδυνο για τον ασθενή. Η ψυχολογία και η ψυχιατρική είναι οι ειδικότητες που χρησιμοποιούν συχνότερα το εγχειρίδιο, το οποίο έχει την ικανότητα να διακρίνει συμπτώματα ψυχικής προέλευσης από ιατρικά αίτια ή άλλους παράγοντες.

Συζήτηση και κριτική γύρω από το DSM-5

Η πέμπτη έκδοση δέχθηκε κριτική τόσο πριν όσο και μετά τη δημοσίευσή της. Σημειώθηκε ότι ορισμένες αναθεωρήσεις δεν είχαν ισχυρή εμπειρική υποστήριξη , ότι η αξιοπιστία πολλών διαγνώσεων μεταξύ αξιολογητών ήταν περιορισμένη και ότι ορισμένα τμήματα θα μπορούσαν να είναι συγκεχυμένα ή αντιφατικά.

Η πιθανή επιρροή της φαρμακευτικής βιομηχανίας και οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των συνεργατών προκάλεσαν επίσης ανησυχίες . Αυτές οι αντιρρήσεις οδήγησαν σε επίσημες αναφορές μεταρρύθμισης που υπογράφηκαν από οργανισμούς ψυχικής υγείας, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο ιατρικοποίησης κατηγοριών με θεραπευτικό αντίκτυπο χωρίς επαρκή βάση.

DSM-5-TR: Τι συμβάλλει το αναθεωρημένο κείμενο

Το DSM-5-TR δεν είναι μια νέα έκδοση, αλλά μια συστηματική αναθεώρηση του κειμένου που δημοσιεύθηκε μετά από μια δεκαετία συσσωρευμένων στοιχείων από το 2013. Επιμελημένο από περισσότερους από διακόσιους ειδικούς, ενημερώνει στατιστικά στοιχεία σχετικά με την επικράτηση , την πορεία, τους παράγοντες κινδύνου, τους διαγνωστικούς δείκτες και τα σχετικά χαρακτηριστικά.

Εισάγει επίσης μια νέα ενότητα Εισαγωγή και Χρήση του Εγχειριδίου , δεκάδες ενημερώσεις κωδικοποίησης (περισσότερες από 50, προσαρμοσμένες στο ICD-10-CM) και μεγαλύτερη έμφαση σε κοινωνικοπολιτισμικούς παράγοντες , συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης των επιπτώσεων του ρατσισμού και των διακρίσεων στην ψυχική υγεία.

Ενημέρωση κριτηρίων και νέες οντότητες στο DSM-5-TR

Περίπου 70 διαγνωστικά κριτήρια εξετάστηκαν για τη βελτίωση της κλινικής ευαισθησίας και εξειδίκευσης, με προσοχή στην ατομική μεταβλητότητα και στις διαστατικές προσεγγίσεις σε καταστάσεις όπως η κατάθλιψη ή η διπολική διαταραχή.

Το DSM-5-TR ενσωματώνει την παρατεταμένη διαταραχή πένθους , η οποία υποστηρίζεται από συσσωρευμένα στοιχεία και κλινική εμπειρία: έντονο και επίμονο πένθος (≥12 μήνες) με σχεδόν καθημερινή νοσταλγία ή ενασχόληση με τον αποθανόντα, το οποίο υπερβαίνει τα κοινωνικοπολιτισμικά πρότυπα και επηρεάζει σημαντικά την καθημερινή ζωή. Δεν στοχεύει στην παθολογοανατομική διάγνωση του φυσιολογικού πένθους, αλλά μάλλον στον εντοπισμό περιπτώσεων που απαιτούν εξειδικευμένη παρέμβαση.

Προστέθηκαν επίσης κωδικοί για αυτοκτονική συμπεριφορά και μη αυτοκτονικό αυτοτραυματισμό , οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν από οποιονδήποτε επαγγελματία χωρίς την ανάγκη πρόσθετων διαγνώσεων, με στόχο την πιο σαφή καταγραφή, παρακολούθηση και πρόληψη των κινδύνων.

Επιπλέον, η μη καθορισμένη διαταραχή της διάθεσης επανήλθε στην αρχική της κατάσταση , κάτι που είναι χρήσιμο όταν η κλινική εικόνα δεν πληροί πλήρως τα κριτήρια για διπολική ή καταθλιπτική διαταραχή, επιτρέποντας την προσαρμογή της διάγνωσης σε πολύπλοκες περιπτώσεις και την εξατομίκευση των θεραπειών.

Πιο περιεκτική και ακριβής ορολογία

Το αναθεωρημένο κείμενο αναπτύσσει περαιτέρω μια πιο σεβαστή και συμπεριληπτική γλώσσα . Αλλαγές όπως η « διαταραχή νοητικής ανάπτυξης » (πρώην νοητική αναπηρία) και η « λειτουργική νευρολογική διαταραχή συμπτωμάτων » (πρώην μετατροπή) ενοποιούνται, και στη φαρμακολογία, ο όρος « αντιψυχωσικό » ή «παράγοντας αναστολής D2» προτιμάται έναντι του «νευροληπτικού».

Στη δυσφορία φύλου, προωθούνται πολιτισμικά ευαίσθητοι όροι, μαζί με νέους προσδιοριστές που αποτυπώνουν τις αποχρώσεις της τρανς εμπειρίας και αντικατάσταση εκφράσεων: για παράδειγμα, «βιωμένο φύλο» αντί για «επιθυμητό φύλο» ή « ιατρική διαδικασία που επιβεβαιώνει το φύλο » αντί για «διασταυρούμενο φύλο». Ο όρος «άνδρας/γυναίκα που αποδίδεται κατά τη γέννηση» προτιμάται επίσης για να αναγνωριστεί η πολυπλοκότητα των τροχιών ταυτότητας.

Διαφορές μεταξύ DSM-5-TR και ICD-10-CM

Και τα δύο εργαλεία μοιράζονται συμβατούς κωδικούς, αλλά διαφέρουν ως προς τον σκοπό και το επίπεδο λεπτομέρειας. Το DSM-5-TR ιεραρχεί τα κλινικά κριτήρια και τις κατευθυντήριες γραμμές για χρήση στην πράξη και την έρευνα, με πρόσθετο περιεχόμενο σχετικά με την επικράτηση, την πορεία και τον κίνδυνο.

Το ICD-10-CM (ΠΟΥ) καλύπτει όλες τις ασθένειες με έμφαση στην παγκόσμια τυποποίηση και τις στατιστικές υγείας . Οι περιγραφές του είναι πιο συνοπτικές και προσανατολισμένες στην κωδικοποίηση και τη διοικητική διαχείριση. Το DSM-5-TR προσαρμόζει την κωδικοποίηση σε μια πιο λεπτομερή κλινική προσέγγιση και ενισχύει την πολιτισμική και την ισότιμη ευαισθησία ως προς το φύλο.

Επιμέλεια, μετάφραση και σημειώσεις σύνταξης

Η αρχική έκδοση του DSM-5 δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στις 18 Μαΐου 2013 από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία, με 947 σελίδες σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή. Η ισπανική μετάφραση εμφανίστηκε το 2014 (Editorial Médica Panamericana) και το αναθεωρημένο κείμενο DSM-5-TR δημοσιεύθηκε το 2022, επίσης διαθέσιμο στα ισπανικά.

Το εγχειρίδιο σχεδιάστηκε ως ένας ζωντανός πόρος , με επαναλήψεις που ενσωματώνουν νέα στοιχεία, αλλαγές στον κώδικα και βελτιώσεις στη γλώσσα για την υποστήριξη αυστηρής και ενημερωμένης κλινικής πρακτικής.

Αυτή η επισκόπηση καθιστά σαφές ότι το τρέχον DSM έχει εξελιχθεί για να συνδυάζει την επιστήμη με την κλινική και πολιτισμική ευαισθησία: σαφέστερα κριτήρια, προσεκτική ορολογία και εργαλεία κωδικοποίησης στην υπηρεσία καλύτερα τεκμηριωμένων διαγνώσεων και θεραπειών που είναι πιο προσαρμοσμένες στα άτομα.