- Ang negosyanteng pang-edukasyon ay nagtataguyod ng mga makabagong proyektong may kaugnayan sa mga totoong problema, na isinama sa estratehiya ng sentro at sinusuportahan ng pamamahala.
- Ang mga kasanayang pangnegosyo (pagkamalikhain, inisyatiba, paglutas ng problema, at pagtutulungan) ay dapat tugunan sa paraang cross-curricular at experiential sa buong kurikulum.
- Ang paglalapat ng Batas ni Pareto at ang suporta ng mga patakarang Europeo ay nagbibigay-daan sa pagbibigay-priyoridad sa mga inisyatibong may mataas na epekto at pagsasama-sama ng isang kultura ng patuloy na pagpapabuti.
Sa halos bawat paaralan, may ilang mga guro na tila mayroong walang-sawang panloob na pagnanais: mga gurong sumusubok ng mga bagong metodolohiya , kumukuwestiyon sa kasalukuyang kalagayan, at sumusubok na muling likhain ang kanilang mga klase . Sila ang mga nangahas na magsagawa ng iba't ibang proyekto, iniuugnay ang nangyayari sa silid-aralan sa realidad ng mga mag-aaral, at tumatangging sundin lamang ang aklat-aralin nang diretso.
Ang problema ay lumilitaw kapag ang lahat ng makabagong enerhiya ay nababawasan sa mga nakahiwalay na inisyatibo, na kulang sa malinaw na suporta mula sa pamamahala at pagpapatuloy sa paglipas ng panahon . Kung walang estratehikong pananaw mula sa pamamahala ng edukasyon , ang maaaring maging isang malaking pagbabago para sa paaralan ay nananatiling isang serye ng mga nakahiwalay na karanasan, na nakasalalay sa kagustuhan (at mga mapagkukunan) ng iilang guro.
Ano nga ba ang isang negosyanteng pang-edukasyon?
Sa kontekstong ito, ang pigura ng negosyanteng pang-edukasyon ay lumilitaw nang malakas bilang isang mahalagang manlalaro sa pagbabago ng mga ideya tungo sa mga matibay na proyekto . Hindi lamang ito tungkol sa pagiging isang malikhaing guro, kundi tungkol sa isang taong may kakayahang tukuyin ang mga pagkakataon para sa pagpapabuti sa pagtuturo, pagdidisenyo ng mga mabubuting proyekto, at pagtiyak na ang mga proyektong iyon ay may mga kinakailangang mapagkukunan at istruktura.
Ang isang educational entrepreneur ay maaaring maging bahagi ng management team o isang guro na malapit na nakikipagtulungan sa administrasyon upang ihanay ang inobasyon at estratehiya ng paaralan . Ang mahalaga ay hindi sila kumikilos nang mag-isa, kundi sa loob ng isang balangkas ng organisasyon na nagbibigay-daan sa kanila na gumawa ng mga desisyon, mag-coordinate ng mga tao, at makaimpluwensya sa direksyon ng pagtuturo ng paaralan.
Bukod sa pagkahilig sa pagtuturo, kailangan mo ring magkaroon ng kaisipang malapit sa mundo ng negosyo : alam kung paano magplano, magtakda ng makatotohanang mga layunin, magdisenyo ng mga roadmap, pamahalaan ang mga badyet, ipaalam ang mga proyekto sa komunidad ng edukasyon , at tiyaking ang lahat ng ito ay napapanatili sa katamtaman at pangmatagalang panahon.
Kabilang dito ang pag-master ng ilang partikular na kasanayan sa negosyo na iniangkop sa konteksto ng paaralan, tulad ng pangunahing pamamahala sa pananalapi, marketing sa edukasyon , pagbuo ng proyekto, at pagsusuri ng epekto . Hindi ito tungkol sa paggawa ng paaralan bilang isang negosyo, kundi tungkol sa paggamit ng pinakamahusay na pamamaraan ng pagnenegosyo upang ang magagandang ideya ay hindi mamatay dahil sa kakulangan ng organisasyon o pananaw.
Panghuli, ang isang mahalagang katangian ng profile na ito ay ang kakayahang iugnay ang pagkatuto sa mga problema at hamon sa totoong mundo sa kapaligiran ng mga mag-aaral . Nauunawaan ng entrepreneur sa edukasyon na ang mga paaralan ay hindi maaaring umiral nang hiwalay sa lipunan at mas epektibo ang pagkatuto ng mga mag-aaral kapag ang kanilang ginagawa ay may kaugnayan sa kanilang pang-araw-araw na buhay.
Ang entrepreneurship sa edukasyon bilang isang kakayahang sumasaklaw sa iba't ibang aspeto
Para maging higit pa sa isang karaniwang salita ang educational entrepreneurship, dapat itong isama ng mga paaralan bilang isang cross-curricular competency sa loob ng kanilang proyektong pang-edukasyon . Hindi sapat ang mag-organisa ng isang minsanang aktibidad o kompetisyon minsan sa isang taon; ang isang entrepreneurial mindset ay dapat laganap sa pagtuturo at pagkatuto sa lahat ng yugto.
Nangangailangan ito ng malinaw na estratehikong pananaw mula sa pangkat ng tagapamahala: pagtukoy sa kahulugan ng entrepreneurship sa konteksto ng paaralan, kung anong mga kasanayan ang dapat paunlarin, at kung paano matutugunan ang mga ito sa bawat kurso . Ang pagkamalikhain, personal na inisyatiba, katatagan, paglutas ng problema, at pagtutulungan ay mga haligi na dapat palaging lumitaw sa kurikulum.
Upang makamit ito, mahalagang lumikha ng mga espasyo para sa eksperimentong pedagogical kung saan maaaring subukan ng mga guro ang mga bagong metodolohiya nang walang takot na magkamali . Ang mga innovation lab, working group, at internal learning community ay nagbibigay-daan sa mga guro na magbahagi ng mga ideya, pinuhin ang mga panukala, at bumuo ng mga konklusyon na pagkatapos ay isasama sa pang-araw-araw na pagsasanay sa silid-aralan.
Ang negosyanteng pang-edukasyon ay gumaganap ng isang mahalagang papel sa organisasyon dito: pagtulong sa pagbubuo ng bawat panukala, pagdidisenyo ng sunud-sunod na proseso ng proyekto, at pagpapadali sa dinamika upang hikayatin ang iba pang mga guro na makilahok . Hindi lamang sila naglulunsad ng mga ideya; tinitiyak nila na ang mga proyekto ay may mga timeline, digital na mapagkukunan , at pamantayan sa pagsubaybay.
Responsable rin siya sa pagpapaunlad ng isang kulturang nagpapahalaga sa kolaborasyon at eksperimento kaysa sa takot na hindi maging perpekto ang mga bagay sa unang pagkakataon . Kailangan niyang hikayatin ang kanyang mga kasamahan na subukan ang mga bagay-bagay, kahit na may kawalan ng katiyakan tungkol sa mga resulta, at kasabay nito ay mangalap ng ebidensya na magbibigay-daan para sa mga pagpapabuti sa mga panukala sa bawat edisyon.
Paglalapat ng Batas ni Pareto sa konteksto ng edukasyon
Isa sa mga pinakamalaking panganib kapag sinusubukang magbago sa edukasyon ay ang pagtatangkang gumawa ng napakaraming bagay nang sabay-sabay. Dito pumapasok ang kilalang Pareto Principle, o 80/20 rule. Nakakatulong ito na matukoy kung aling maliliit na aksyon ang nakakabuo ng pinakamalaking epekto . Kung iaangkop sa kapaligirang pang-edukasyon, ang lohikang ito ay nagbibigay-daan para sa pagbibigay-priyoridad at pinipigilan ang pagkaligaw sa isang dagat ng mga proyektong hindi nakapokus.
Mula sa pananaw na ito, ang negosyanteng pang-edukasyon, kasama ang pangkat ng tagapamahala, ay dapat suriin kung aling mga inisyatibo ang tunay na nagpapabuti sa pagkatuto at motibasyon ng mga mag-aaral . Kadalasan, 20% ng mga proyekto o metodolohiya ang bumubuo ng 80% ng mga resulta, maging sa mga tuntunin ng pakikilahok, pagganap, pagsasama, o pagpapaunlad ng mga kasanayan.
Hindi ito nangangahulugan ng pagtalikod sa pagkamalikhain, bagkus ay pagbibigay ng mas matibay na suporta para sa mga karanasang napatunayan nang mahalaga at maaaring palawakin o palawigin sa iba pang mga kurso . Pinapabuti nito ang oras ng mga guro, mas mahusay na ginagamit ang mga pinansyal na mapagkukunan, at iniiwasan ang mga labis na gawain na sa huli ay humahantong sa pagkabigo.
Maaari ring ilapat ang Batas ni Pareto sa panloob na pamamahala ng sentro: pagtukoy kung aling mga prosesong administratibo ang masyadong matagal , aling mga pagpupulong ang hindi nagdaragdag ng halaga, o aling mga gawain ang maaaring gawing simple upang magkaroon ng libreng oras para sa inobasyon sa pedagogy at suporta sa mga mag-aaral. Ang pagrerepaso sa mga regulasyon at pamamaraan sa pamamagitan ng isang kurso sa pag-update ng regulasyon ay maaaring makatulong sa bagay na ito.
Ang pag-aampon sa pananaw na ito ay nangangahulugan ng paglipat mula sa inobasyon batay sa mga biglaang ideya patungo sa inobasyon batay sa datos, ebidensya, at kritikal na pagsusuri . Sa gayon, ang negosyanteng pang-edukasyon ay nagiging isang taong hindi lamang nagpapatakbo ng mga proyekto kundi sinusuri rin ang mga ito at nagpapasya kung ano ang dapat pagsama-samahin. Upang suportahan ang mga desisyong ito, makakatulong na umasa sa mga siyentipikong mapagkukunan at ebidensya.
Pagkatuto batay sa karanasan at simulasyon sa negosyo
Ang isang pangunahing prinsipyo ng entrepreneurship sa edukasyon ay ang mga mag-aaral ay natututo sa pamamagitan ng paggawa, na humaharap sa mga tunay o makatotohanang hamon na nangangailangan sa kanila na gumawa ng mga desisyon at umako ng responsibilidad . Ang pag-uusap tungkol sa diwa ng entrepreneurship ay walang gaanong silbi kung ang lahat ay nananatiling teoretikal o nakakulong sa mga kahulugan ng aklat-aralin. Ang mga praktikal na aktibidad tulad ng mga proyekto sa educational robotics ay malinaw na mga halimbawa ng aktibong pagkatuto.
Ang isang napakaepektibong estratehiya ay kinabibilangan ng pagpapaulit-ulit sa mga mag-aaral sa proseso ng paglikha ng isang kumpanya o proyektong panlipunan mula sa simula . Maaari itong iakma sa bawat yugto: mula sa maliliit na pamilihan ng kawanggawa sa elementarya hanggang sa kumpletong simulasyon ng plano sa negosyo sa sekondarya o hayskul.
Sa mga karanasang ito, lalong nakabubuti para sa mga mag-aaral ang direktang pakikipag-ugnayan sa mga taong negosyante na nagkukuwento sa kanila ng kanilang mga tunay na karanasan : kung anong mga kahirapan ang kanilang naranasan, paano nila hinarap ang mga pagkabigo, anong mga desisyon ang mahalaga, at anong mga aral ang kanilang natutunan sa proseso.
Maaari ring mag-organisa ng mga aktibidad tulad ng mga paligsahan sa pagbuo ng ideya, masinsinang mga workshop, mga hackathon na pang-edukasyon, mga pagbisita sa mga lokal na negosyo o institusyon, at mas masusing paggamit ng mga digital na mapagkukunan . Ang lahat ng ito ay nakakatulong sa mga mag-aaral na makita na ang kanilang natututuhan sa klase ay may konkretong aplikasyon sa labas ng mga pader ng paaralan.
Sa mga panukalang ito, mahalaga ang pangwakas na resulta (ang produkto, serbisyo, o ideya), ngunit mas mahalaga pa rito ay ang pagkatuto ng mga mag-aaral na makipagtulungan, hatiin ang mga gawain, makinig sa ibang opinyon, at pahalagahan ang kakayahan ng iba . Ang educational entrepreneurship, kapag mahusay ang pagkakadisenyo, ay higit na nakatuon sa mga tao kaysa sa mga proyekto.
Pagsasama sa pang-araw-araw na operasyon ng sentro
Para magkaroon ng tunay at pangmatagalang epekto ang inobasyon, dapat itong maisama sa pang-araw-araw na buhay ng paaralan at hindi lamang manatiling isang magandang karagdagan . Ang educational entrepreneurship ay dapat maging bahagi ng DNA ng paaralan, hindi lamang isang linggong may temang ginaganap minsan sa isang taon.
Nangangahulugan ito na dapat baguhin ng pangkat ng tagapamahala at ng negosyanteng pang-edukasyon ang mga pinakamahusay na kasanayan tungo sa mga patakaran ng paaralan : mga protokol, mga proyektong balangkas, mga prayoridad na lugar, at mga kasunduan sa pedagogical na nagsisiguro ng pagkakaugnay-ugnay sa pagsasagawa sa silid-aralan. Kapag mayroong isang ibinahaging diskarte, lahat ng mga inisyatibo ay nakakatulong sa iisang layunin.
Isang mahalagang elemento sa pagkamit nito ay ang pagbibigay ng nakalaang oras para sa mga guro upang makipagtulungan sa mga proyekto . Kung walang tiyak na oras para sa pagdidisenyo, pag-coordinate, at pagsusuri ng mga proyekto sa pagnenegosyo, lahat ay nauukol sa libreng oras ng guro, at naaapektuhan ang pagpapanatili.
Kinakailangan din na maglaan ng mga kagamitan para sa pagbabahagi ng mga karanasan at materyales : mga panloob na imbakan, mga virtual na espasyo para sa palitan, mga regular na pagpupulong upang ipakita ang mga resulta at ayusin ang mga pamamaraan, atbp. Kung mas madaling gamitin muli at pahusayin ang mga nagawa na, mas malamang na lumago ang mga proyekto taon-taon.
Sa pangmatagalan, ang layunin ay bumuo ng isang kultura ng patuloy na pagpapabuti, kung saan ang inobasyon ang pamantayan, hindi ang eksepsiyon . Ang educational entrepreneurship ay nagiging isang natatanging katangian ng paaralan, na kinikilala ng mga pamilya, ng komunidad, at ng mga awtoridad mismo.
Mga pangunahing kasanayan sa pagnenegosyo sa edukasyon
Kapag pinag-uusapan ang entrepreneurship sa mga paaralan, maraming tao ang iniisip lamang ang pagsisimula ng mga negosyo, ngunit ang mga kasanayan sa entrepreneurship ay higit pa sa paglikha ng isang negosyo . Ang mga ito ay isang hanay ng mga kakayahan, saloobin, at kaalaman na kapaki-pakinabang sa anumang propesyon at sa pang-araw-araw na buhay.
Sa mga kasanayang ito, isa sa pinakamahalaga ay ang kakayahang matukoy ang mga oportunidad at pangangailangan sa kapaligiran . Natututo ang mga mag-aaral na obserbahan ang kanilang realidad, tukuyin ang mga problema, at mailarawan ang mga posibleng solusyon, maging sa antas panlipunan, pang-ekonomiya, pangkapaligiran, o komunidad. Ang mga kagamitan tulad ng computational thinking ay nakakatulong sa pagbubuo ng pagsusuring ito.
Ang isa pang mahalagang kasanayan ay ang matalinong paggawa ng desisyon, batay sa datos at pagtatasa ng mga panganib at kahihinatnan . Kabilang dito ang pagkatutong magbigay ng prayoridad, suriin ang mga alternatibo, at panagutan ang mga desisyon—mahalaga sa parehong propesyonal at personal na larangan.
Ang malikhaing paglutas ng problema ay gumaganap din ng mahalagang papel. Ang pagpapaunlad ng pagkamalikhain, imahinasyon, at kakayahang makabuo ng mga orihinal na ideya ay nagbibigay-daan sa mga mag-aaral na harapin ang nagbabagong konteksto nang hindi nalulula sa unang kahirapan.
Bukod pa sa lahat ng ito, mahalaga ang mga kasanayan sa komunikasyon at pagtutulungan, tulad ng malinaw na pagpapahayag ng mga ideya, aktibong pakikinig, pakikipagnegosasyon, pakikipagkasundo, at pamamahala ng mga tunggalian . Kung wala ang mga soft skill na ito, ang anumang proyekto, gaano man ito kaganda sa papel, ay may maliit na pagkakataong magtagumpay.
Mga estratehiya para sa pagsasama ng entrepreneurship sa kurikulum
Upang matiyak na ang edukasyonal na pagnenegosyo ay hindi itinatapon sa mga ekstrakurikular o paminsan-minsang aktibidad lamang, mahalagang sadyang isama ito sa opisyal na kurikulum . Magagawa ito nang hindi nagdaragdag ng mga asignatura, kundi sa pamamagitan ng pag-iisip muli kung paano itinuturo ang mga umiiral na nilalaman.
Isang napakalakas na pamamaraan ang interdisiplinaryo, kung saan maraming paksa ang pinag-uugnay upang matugunan ang iisang proyekto . Halimbawa, ang isang hamon upang mapabuti ang isang espasyo sa kapitbahayan ay maaaring may kasamang nilalaman mula sa Agham Panlipunan, Matematika, Sining sa Wika, Teknolohiya, at Edukasyon sa Sining.
Ang isa pang mahalagang estratehiya ay ang pagtuon sa experiential learning, batay sa mga proyekto at mga totoong pangyayari sa mundo . Sa halip na pag-aralan ang mga konsepto nang mag-isa, ang mga mag-aaral ay nahaharap sa mga sitwasyon kung saan kailangan nilang ilapat ang kanilang nalalaman, siyasatin ang hindi nila nalalaman, at maglahad ng mga solusyon sa isang totoong madla.
Ang entrepreneurship na pang-edukasyon ay lubos ding napalakas sa pamamagitan ng mga programa sa paggabay at pakikipag-ugnayan sa mga negosyante at mga propesyonal sa larangan . Ang mga pagbisita sa mga kumpanya, NGO, o institusyon, pati na rin ang mga pakikipag-usap sa mga taong naglunsad ng mga tunay na inisyatibo, ay nagbibigay ng mga konkreto at nakapagpapasiglang huwaran.
Panghuli, lubhang kapaki-pakinabang ang pagdisenyo ng mga partikular na panukala upang pasiglahin ang pagkamalikhain at inobasyon sa silid-aralan : mga workshop sa pag-iisip ng disenyo, mga aktibidad sa pagbuo ng ideya, paggamit ng mga biswal na pamamaraan upang gumawa ng mga prototype na solusyon, atbp. Ang mga ganitong uri ng aktibidad ay nagsasanay sa isip na mag-isip nang lampas sa kahon nang hindi nawawala ang pananaw sa posibilidad.
Mga pangmatagalang benepisyo ng edukasyonal na entrepreneurship
Kapag ang mga kasanayang pangnegosyo ay sistematikong nalilinang sa mga paaralan, ang mga epekto ay lumalampas nang higit pa sa agarang akademikong pagganap . Ang epekto ay umaabot sa mga propesyonal na buhay ng mga mag-aaral sa hinaharap at sa kanilang pag-unlad bilang mga aktibong mamamayan.
Isa sa mga pangunahing benepisyo ay ang paglinang ng mga kritikal na kasanayan para sa anumang kapaligiran sa trabaho : kasanayan sa pagsusuri, inisyatiba, kakayahang umangkop, paglutas ng problema, pamamahala ng oras, at oryentasyon sa mga resulta. Ang mga kasanayang ito ay lubos na pinahahalagahan sa isang patuloy na pabago-bagong merkado ng trabaho.
Ang educational entrepreneurship ay nagtataguyod din ng personal na awtonomiya at isang pakiramdam ng kakayahang umunlad sa sarili . Nasasanay ang mga mag-aaral sa pagtatakda ng mga layunin, pagdidisenyo ng mga plano upang makamit ang mga ito, at pagsusuri ng mga resulta, na nagpapalakas ng kanilang kumpiyansa at responsibilidad para sa kanilang sariling pagkatuto.
Bukod pa rito, ang pagpapatupad ng pamamaraang ito sa mga paaralan ay nagpapahusay sa kakayahang magtrabaho at sa kakayahang muling baguhin ang sarili nang propesyonal . Kabilang dito hindi lamang ang pagsisimula ng sariling negosyo, kundi pati na rin ang pag-aambag ng mga ideya para sa pagpapabuti sa loob ng ibang mga organisasyon, pagpapatakbo ng mga panloob na proyekto, o pamumuno sa mga inisyatibong panlipunan.
Panghuli, mayroong isang napakahalagang sangkap sibiko: ang edukasyong pangnegosyo ay nakakatulong upang mapaunlad ang mga indibidwal na nakatuon sa kanilang komunidad, na may kakayahang tukuyin ang mga kolektibong problema at makilahok sa paglutas ng mga ito . Ito ay isinasalin sa mas dinamikong mga komunidad, na may mas malaking pakikilahok at mga proyektong nag-aambag sa halagang panlipunan at pang-ekonomiya.
Mga hamon at kundisyon para gumana ito
Ang pagpapatupad ng isang matibay na estratehiya sa edukasyonal na pagnenegosyo ay hindi walang mga hamon. Isa sa mga pinaka-kapansin-pansin ay ang pangangailangan para sa partikular na pagsasanay ng mga guro . Hindi maaasahan na mapauunlad ng mga guro ang mga kasanayan sa pagnenegosyo kung hindi pa sila nagkaroon ng pagkakataong malinang ang mga ito mismo. Upang matugunan ito, ang pagsasama ng pagsasanay sa mga bagong teknolohiya at metodolohiya ay mahalaga.
Mahalagang mag-alok ng mga pagkakataon sa propesyonal na pag-unlad kung saan maaaring matutunan ng mga pangkat ng pagtuturo ang mga aktibong metodolohiya, mga kagamitan sa pagdidisenyo ng proyekto, at mga pamantayan sa pagtatasa batay sa kakayahan . Ang pagsasanay na ito ay dapat na praktikal, nasa konteksto, at konektado sa realidad ng bawat paaralan.
Isa pang mahalagang hamon ay ang pagkakaroon ng sapat na mapagkukunan at materyales upang suportahan ang mga inisyatibong ito . Kabilang dito ang parehong pisikal na mapagkukunan (mga espasyong nababaluktot, kagamitang teknolohikal, mga materyales para sa prototyping) at oras, na kadalasang ang pinakamakaunting mapagkukunan sa mga institusyong pang-edukasyon. Mahalaga ring suriin ang mga uri ng mapagkukunang ginagamit.
Kailangan ding pag-isipang muli ang paraan ng ating pagtatasa sa mga mag-aaral. Kung ang pagsasaulo lamang ng nilalaman ang ating susukatin, mahihirapan ang educational entrepreneurship na mag-ugat . Kailangan nating lumipat patungo sa mga tunay na pagtatasa, batay sa mga proyekto, produkto, presentasyon, at proseso, kung saan pinahahalagahan ang mga kasanayang ipinakita.
Bukod pa rito, mahalagang tiyakin ang pagkakapare-pareho sa pagitan ng mga inaasahan ng sistema ng edukasyon, mga pamilya, at ng paaralan mismo . Kung ang layunin ay pagyamanin ang inisyatiba at pagkamalikhain, ngunit ang mga tradisyonal na marka sa pagsusulit lamang ang ginagantimpalaan, ang mensahe sa mga mag-aaral ay magkasalungat, at ang pamamaraang pangnegosyo ay nawawalan ng epekto.
Ang pagsusulong ng European Union para sa entrepreneurship sa mga paaralan
Sa Europa, ang entrepreneurship ay itinuturing na isang mahalagang kakayahan para sa personal, sosyal, at propesyonal na pag-unlad ng mga mamamayan . Ito ay nauunawaan hindi lamang bilang kakayahang lumikha ng mga negosyo, kundi pati na rin bilang kasanayan upang baguhin ang mga ideya tungo sa mga aksyon na may halaga para sa sarili at sa iba.
Kinilala ng Unyong Europeo na ang edukasyon sa pagnenegosyo ay isang estratehikong salik para sa kakayahang makipagkumpitensya at napapanatiling paglago ng ekonomiya ng Europa . Samakatuwid, itinataguyod nito ang mga patakaran, balangkas, at proyekto na tumutulong sa pagsasama nito sa mga sistema ng edukasyon ng mga estadong miyembro nito.
Sa pamamagitan ng mga programang tulad ng Erasmus+ , sinusuportahan ang mga inisyatibo na nagpapahintulot sa mga mag-aaral, guro, at mga sentrong pang-edukasyon na lumahok sa mga internasyonal na proyekto, magsanay sa labas ng kanilang bansa, at bumuo ng mga madiskarteng pakikipagsosyo na nakatuon, bukod sa iba pang mga bagay, sa edukasyonal na pagnenegosyo.
Bumuo rin ang EU ng mga partikular na alituntunin upang suportahan ang pagtataguyod ng entrepreneurship sa edukasyon at pagsasanay . Ang mga dokumentong ito ay nagbibigay ng gabay kung paano isama ang mga kasanayan sa entrepreneurship sa kurikulum, kung paano sanayin ang mga guro, at kung paano masuri ang ganitong uri ng pagkatuto.
Bukod pa rito, may mga kagamitang tulad ng HEInnovate na nilikha , na naglalayong sa mga institusyon ng mas mataas na edukasyon , na nagsisilbing balangkas ng sariling pagtatasa para sa mga unibersidad upang masuri ang lawak ng kanilang pagiging entrepreneurial at makabagong kakayahan at kung anong mga hakbang ang maaari nilang gawin upang mapabuti sa larangang ito.
Ang lahat ng internasyonal at Europeong kilusang ito, na idinagdag sa pang-araw-araw na karanasan ng napakaraming hindi mapakali na mga guro, ay nagpapatibay sa isang malinaw na ideya: kapag ang edukasyonal na entrepreneurship ay naging natural na bahagi ng kultura ng paaralan, pinararami nito ang kakayahang tumugon sa isang nagbabagong mundo, mag-udyok sa mga mag-aaral at bumuo ng mga proyektong may tunay na epekto sa loob at labas ng silid-aralan.
